Herkes her zaman yanında olmayacak her zaman sadece sen olacaksın etrafındakiler bir nehrin sürekli değişen suyu gibi akıp gidecekler ama merak etme yeni birileri hep olacak

Bilmek istediğim tek şey anladığım anlamak istediğim mi anlatmak istediğin mi?

Yalanlar üzerine kurulu bir kesit varmış  ömrümde, şimdi sen gelip güven bana dıyorsun öyle mi? Sevmekten mi bahsettin sen az önce? Sen bir babanın kokusunu unutmak ne demek bilir misin? Sen burnunun dibinde birinin kokusunu unutmak ne demek bilir misin? Hiç sarılmamak ve tabii ki hiç öpmemek demek, her an gidip sarılmak isteyen kalbini durduran koca sebeplerin vardır unutulması için hayatın çok kısa olduğu sebeplerin. 

Salaklığımın tuttuğu zamanlar dilim de tutulsa keşke. Şu pişmanlık yeyip bitirecek bir gün beni.

acının yaşı yok şu lanet dünyada

‘Benim babam yalancı.’ dedi elleri küçük çocuk. Haftalardır gelmesini beklerken babasının, telefon çalmıştı tam da çocuk yeni kemerini takarken, işi çıkmış gelemiyormuş babası yine. O an daha da anladım acının yaşı yok şu lanet dünyada. Gerçekler bazen tüm saf duygulara rağmen gizlenemiyor ömrünün en mutlu olabilecegi günlerindeki elleri küçük bir çocuktan bile.

sevebilme ihtimalim olan tüm insanları bir bir al emi dünya git onları başkalarına ver. Zaten şeker umuduyla yemek yiyen çocuklarız biz hayalkırıklığına alışkınız

Çocuksun, anlamıyorsun, süslemişler her yeri. Dokunsan ağlayacak, konuşsan susmayacaklar bir daha 

Edip Cansever

Burada şair ruhun -berbat halinden fazlaca yararlanmış. Mısra aralarında gizli kalmış öznelerin aslında unutmaya çalıştığı insanlar olduğunu anlamak güç değil. Aslında bir şairi anlamak da güç değil buna onunla sadece ince belli bir çay bardağında dahi olsa aynı kaderi yaşamış olmak yetebilir.